موسسه آموزش عالی فاطمیه (س) شیراز پژوهش های میان رشته ای زنان 2783-1175 8 2 2026 07 23 Examining the Degree of Inclination Toward Hijab Among Girls in Tehran بررسی میزان تمایل به حجاب در دختران تهرانی 85 100 738501 10.22034/jwir.2026.2078541.1055 FA سیده صفا موسوی دکتری جامعه‌شناسی ورزشی، مربی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران غرب و علوم تحقیقات، تهران، ایران. 0009-0006-6960-7187 Journal Article 2025 11 21 The present study was conducted with the aim of examining the attitudes of Tehranian girls toward hijab and analyzing the social, cultural, and psychological factors affecting it. In Iran, particularly after the Islamic Revolution, hijab has transformed from a religious and legal obligation into a sphere for the representation of individual and social identity. The research method was quantitative and survey-based. The statistical population consisted of girls residing in Tehran aged 18–35 years. A sample of 544 individuals was selected through convenience sampling. Data were collected using a Likert-scale questionnaire and analyzed with SPSS. The statistical tests employed included descriptive statistics, Pearson correlation, and multiple regression. The findings indicated that the inclination toward hijab has declined among Tehranian girls and is increasingly perceived as an individual and identity-based choice. Psychological factors such as identity crisis and social self-presentation had the strongest negative effect on the tendency toward hijab, while socio-cultural factors such as media and peers also had a negative but weaker effect. In contrast, value-religious factors such as knowledge of the rulings and philosophy of hijab had a positive effect, though insufficient; a clear gap was observed between the interest in learning and actual knowledge. These results are consistent with domestic literature (Fallahzadeh, Karimi, Nasrollahi) and international studies (Gole, Mahmoud, Rosner) and demonstrate that in the modern context, hijab has become a domain for redefining identity and cultural resistance. پژوهش حاضر با هدف بررسی نگرش دختران تهرانی نسبت به حجاب و تحلیل عوامل اجتماعی، فرهنگی و روان‌شناختی مؤثر بر آن انجام شد. حجاب در ایران، به‌ویژه پس از انقلاب اسلامی، از یک الزام شرعی و قانونی به عرصه‌ای برای بازنمایی هویت فردی و اجتماعی تحول یافته است. روش مطالعه کمی و پیمایشی بود؛ جامعه آماری دختران ساکن تهران (۱۸–۳۵ سال) و نمونه ۵۴۴ نفر به‌صورت در دسترس انتخاب شد؛ داده‌ها با پرسشنامه لیکرت گردآوری و با SPSSتحلیل شد. آزمون‌های مورد استفاده شامل آمار توصیفی، همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه بود. یافته‌ها نشان دادند که تمایل به حجاب در میان دختران تهرانی کاهش یافته و بیش‌تر به‌عنوان انتخابی فردی و هویتی تلقی می‌شود. عوامل روان‌شناختی مانند بحران هویت و خودنمایی اجتماعی بیش‌ترین اثر منفی را بر گرایش به حجاب داشتند، در حالی‌که عوامل اجتماعی–فرهنگی نظیر رسانه‌ها و دوستان نیز اثر منفی اما ضعیف‌تر داشتند. در مقابل، عوامل ارزشی–دینی همچون آگاهی از احکام و فلسفه حجاب اثر مثبت داشتند، اما ناکافی بودند و شکاف میان علاقه به یادگیری و دانش واقعی آشکار شد. این نتایج با پیشینه داخلی (فلاح‌زاده، کریمی، نصراللهی) و بین‌المللی (گُله، محمود، روزنر) هم‌راستاست و نشان می‌دهد که حجاب در بستر مدرن به عرصه‌ای برای بازتعریف هویت و مقاومت فرهنگی تبدیل شده است. https://wir.fatemiyehshiraz.ac.ir/article_738501_67c405b7871ee23b6f79b2ca21b9bea5.pdf