1-    امامی، ش.، نوری، ا.، ملک پور، م.، و عابدی، ا. (1390). رابطه بین دل‌بستگی کودک و عوامل رفتار مادرانه. تحقیقات خانواده، 7(3)، 293-310.
2-    تاتاری، م.، عایش، ز.، مولایی، ح.، و دوستانی بردی، م. (۱۳۹۵). ارزیابی و تحلیل جایگاه قصه و قصه‌گویی در ادبیات کودکان و نقش آن در فرایند یاددهی- یادگیری دانش آموزان دوره‌ی ابتدایی. کنگره بین‌المللی زبان و ادبیات، مشهد.
3-    تاج‌آبادی، ر.، موحدیان، س.، و شعبانی، س. (۱۳۹۶). نقش کاربردی قصه‌های قرآنی در رفتار و اخلاق دینی دانش آموزان (با تأکید بر قصه‌گویی به شیوه قران کریم). همایش کشوری.
4-    چلبی، م. (۱۳۸۵). تحلیل اجتماعی در فضای کنش. نشر نی، تهران.
5-    حجازی، ب. (1390). ادبیات کودکان و نوجوانان. انتشارات روشنگران و مطالعات زنان. تهران.
6-    خادمی، م.، و مهرولی، ف. (۱۳۹۴). بررسی قصه‌گویی قرآن به‌عنوان روشی فعال در آموزش اخلاق. فصلنامه علمی تربیت اسلامی، ۱۰(۲۰)، ۵۱-۷۹.
7-    داداش زاده، س.، و پیرخائفی، ع. (۱۳۹۴). بررسی اثر بخشی استفاده از روش های قصه گویی بر افزایش هوش اجتماعی دانش آموزان دختر مقطع جهارم و پنجم ابتدایی در سال ۹۱-۹۰. نشریه علمی آموزش و ارزشیابی (فصلنامه)، 8(29)، 21-29.
8-    رالز، ج. (1380). عدالت به‌مثابه انصاف یک بازگویی. ترجمه ثابتی، ع. انتشارات ققنوس، تهران.
9-    روشن چلسی، ر. (1392). تأثیر قصه‌گویی مبتنی بر آموزش مهارت‌های اجتماعی بر بهبود مهارت‌های اجتماعی و مشکلات رفتاری دانش آموزان پسر 8 تا 10 ساله مبتلا به اختلال نافرمانی مقابله‌ای و بی‌اعتنائی. فصلنامه روانشناسی بالینی، 10(3)، 74-94.
10-    شجاعی، س.، بهرامی، ه.، و شجاعی، ح. (۱۳۹۲). تأثیر قصه‌گویی به روش‌شناختی رفتاری بر کاهش پرخاشگری کودکان پیش‌دبستانی شهر ایلام. کنگره سراسری روان‌شناسی کودک و نوجوان.
11-    غلامی زارع زاده، ف. (۱۳۹۵). تأثیر قصه‌های قرآن کریم بر تربیت و رشد کودکان. همایش سراسری علمی- پژوهشی سبک زندگی، تایباد.
12-    فرهادی راد، ح.، هاشمی، س. ج.، و رحمتی، ف. (1397). الگوی مشترک «بهترین تجارب تدریس»: علّت‌ها، زمینه‌سازها و راهبردها. نشریه علمی آموزش و ارزشیابی (فصلنامه)، 11(42)،91-115.‎
13-    مطهری، م. (۱۳۹۷). تعلیم و تربیت در اسلام. انتشارات صدرا، تهران.
14-    نقدی، و.، و تولایی، ن. (1392). مطالعه جامعه شناختی رعایت هنجار اخلاقی صداقت در جوانان با تاکید بر روش‌های تربیتی خانواده و مدرسه.‎ مسائل اجتماعی ایران (دانشگاه خوارزمی)، 4(2)، 155-172.
15-    ولی‌پور، ج.، و گرجی پشتی، م. (1395). فرا تحلیل قصه گویی برمیزان یادگیری دانش آموزان مقطع ابتدایی. فصلنامه پژوهش‌های برنامه‌ریزی آموزشی و درسی، 6(1)، 15-26.
16-    Gasparini, S. (2021). Collaborative storytelling in distance education: a preliminary research with pre-school children. Form@ re-Open Journal per la formazione in rete, 21(1), 219-234.
17-    Glassner, A. (1999). Active Storytelling. The Eurographics Association and Blackwell Publishers.
18-    Heffner, M. (2003). Experimental support for the use of story telling to guide behavior: the effects of story telling on multiple and mixed fixed ratio (FR)/differential reinforcement of low rate (DRL) schedule responding. West Virginia University.
19-    Kumari, A., & Yadav, R. (2017). Developing relationship skills among students: Role of story telling. Educational Quest-An International Journal of Education and Applied Social Sciences, 8(3), 447-451.
20-    Mendoza, K., & Bradley, L. (2021). Using Storytelling for Counseling With Children Who Have Experienced Trauma. Journal of Mental Health Counseling, 43(1), 1-18.
21-    Miller, T. W., Nigg, J. T., & Miller, R. L. (2009). Attention deficit hyperactivity disorder in African American children: what can be concluded from the past ten years?. Clinical psychology review, 29(1), 77-86.
22-    Suggate, S. P., Lenhart, J., Vaahtoranta, E., & Lenhard, W. (2021). Interactive elaborative storytelling fosters vocabulary in pre-schoolers compared to repeated-reading and phonemic awareness interventions. Cognitive Development, 57, 100996.